Een veld waarin liefde geen richting heeft omdat alles al omvat is. In de stilte valt verlangen weg zoals bladeren in de herfst.

Niet uit verlies, maar uit voltooiing. Wat overblijft is geen persoon maar bewustzijn zonder rand.

Liefde hier is geen emotie. Het is de natuur van Zijn. Zonder voorwaarden.
Zonder tegenover. En wanneer men zegt “terug naar niets zijn” is het geen verdwijnen, maar het loslaten van wat nooit werkelijk vastzat.
De hemel is stilte omdat zij niets hoeft te zeggen. 

De hemel is liefde omdat zij niets uitsluit. En wie dit herkent draagt de hemel niet boven zich, maar in het midden van het hart. 🌌💜🌌