Hun vormen verschijnen en verdwijnen als herinneringen uit een ver verleden. Mythische wachters. Dragers van oeroude kennis. Stil aanwezig in het veld van het ongeziene. Zij spreken niet in woorden.
Hun taal is trilling. Hun boodschap is herkenning.

Wie langer kijkt, voelt dat het licht hier niet tegenover de duisternis staat, maar eruit geboren wordt. Het is het verborgen licht — het licht dat leeft onder de oppervlakte van alles wat zichtbaar is. Bronliefde die zichzelf herinnert in vorm en kleur. Dit werk kwam niet voort uit denken.
Het openbaarde zich. Laag voor laag, als een herinnering die terugkeerde naar het bewustzijn. Voor mij zijn het zielen uit geleefde tijden die zich opnieuw laten zien. Niet om vereerd te worden, maar om erkend te worden. Zij spiegelen de oude lijnen in ons eigen wezen. Want wie hen waarneemt, draagt hun wijsheid reeds in zich. “Wijsheid” nodigt uit tot verstilling.
Tot het binnengaan van het heilige onbekende. Tot het openen van het innerlijk portaal waar tijd oplost en alleen aanwezigheid overblijft.
Dit is geen schilderij om te begrijpen. Het is een veld om in te stappen.
Een herinnering aan het eeuwige licht dat ook in jou leeft.

Wijsheid. 🌌