top of page
De Bron
Ontstaan uit één heilige beweging.
Een overgave aan wat zich wilde herinneren.
In stilte opende de cirkel zich.
Zacht rood als de hartslag van liefde in haar puurste vorm.
Niet luid, niet vurig — maar dragend, warm, levend.
Tegenover haar ligt zilver.
Zilver als maanlicht, als kosmische bedding, als het veld dat alles draagt zonder vast te houden.
Zacht rood en zilver ademen samen.
Hart en stilte.
Beweging en ruimte.
Liefde en oneindigheid.
Alles stroomt naar het midden waar geen scheiding bestaat.
Waar jij niet buiten de Bron staat, maar erdoorheen ademt.
De Bron is geen beeld om te begrijpen.
Het is een zacht herinneren.
Een poort die zich beweegt, fluistert, en groots aanwezig blijft
voor wie erlangs loopt, kijkt, voelt.
In liefde voor al dat is. 💜🌌🪷
bottom of page